Vissen!!!!

Finn voelt zich af en toe radeloos. Vannacht sliep ik bij hem en met het eerste ochtendgloren kwam ook de vraag om te gaan lego-en in bed; Finn vroeg het zo vaak dat ik maar besloot eraan toe te geven. Mijn ogen waren nog niet wakker, dus ik pakte bruine stukjes in plaats van zwarte. Voor de pijn zijn we maar weer begonnen met de morfine achtige medicatie met goed effect. De lego is leuk en vordert gestaag. Maar vissen staat weer met stip op 1. Finn heeft vanaf 8 uur iedere minuut gevraagd of we gingen vissen. Alles had ie al klaar gezet in de gang. Suze is de hele dag spelen bij Janne; zo heeft zij ook een leuke dag. Erik is naar Amsterdam examen doen. En ik heb dus langs de sloot geklungeld. Het was echt klungelen deze keer. Het vissen met kunstaas is wel leuk, maar uiteindelijk is het ding achtergebleven op de bodem van de sloot. De draad van de andere hengel raakte steeds in de knoop. Onze vangst van vandaag was een tak vol algen.
Het blijft vreemd om onder invloed van dexa zo'n ander kind in huis te hebben. Voor Finn is het ook vreselijk om zich zo te voelen terwijl hij er niks tegen kan doen. Maar ook met dexa blijft Finn ons lieve knuffelige ventje.
Op zulke dagen gaan mijn gedachten soms terug naar 14 oktober 2011, toen we hoorden dat Finn leukemie had. Het gevoel van dat moment; de onmogelijkheid het terug te kunnen draaien; onze zoon is ernstig ziek. Een week daarvoor waren we nog een gewoon gezinnetje. De vooruitzichten zijn goed; maar wat een weg moeten we afleggen. Arme Finn met pijn, misselijkheid, zichzelf verliezen in fixaties, boosheid en verdriet. En iedere keer gaat hij dapper door en komen er weer vrolijke dagen met melige buien en quality time. Ongelofelijk.