"Normaliseren..."

Ruim 3 maanden zonder chemo. Finn's huid is hersteld. Finn wordt geleidelijk sterker. Het lijkt of het normale leven weer is begonnen. Maar dat dat vooral zo lijkt, beginnen we langzaam aan door te hebben. Finn heeft 1/3e van zijn leven chemo gehad. Hij is 1/3e van zijn leven ziek geweest en heeft een ander leventje gehad dan kinderen die niet ziek zijn. Hij is aan veel dingen gewend geraakt, die niet normaal zijn. Hij kan dapper zich laten prikken en ruggenprikken, beenmergpuncties, narcose, operaties ondergaat hij beresterk; hij accepteert pijn en onwelbevinden beter dan een gezond kind, omdat hij beter wilde worden. Hij accepteert een nee over risicovolle activiteiten terwijl hij toch graag mee wilde doen; hij had geen moeite met het afslaan van onverpakte snoepjes. Maar hij is er ook aan gewend dat wij hebben geprobeerd om zijn leven op andere vlakken zo comfortabel mogelijk te maken.
En nu is hij ineens zeven zonder leukemie en zonder chemo. Het harde rennen waar hij zich zo op verheugd had, komt minder snel terug dan we hadden bedacht. Aan het eind van een schooldag is hij moe en bleek. En wie ben ik nou eigenlijk? Finn mag alles weer, maar kan nog niet alles. De kinderen in de klas kennen hem al 2 jaar als iemand met wie het anders is dan met andere kinderen. Voetballen en stoeien kon Finn niet; dus hoe stap je nu ineens in die wereld, terwijl iedereen er al aan gewend is dat je niet mee doet.
En papa en mama zeggen veel vaker nee, dan tijdens het ziek zijn. Het is het beste zo, maar het is moeilijk om deze enigszins eenzame worsteling te zien.
Op zwemles, waar geen van de kinderen weet van Finn's ziek zijn etc. zien we een heel ander jongetje. Met bravoure staat hij op de startblokken. Hij dolt met andere jongetjes.
Voor ons is het onvoorstelbaar als we nog eens stilstaan bij de afgelopen 2 jaar. Dat het een nasleep heeft, wordt ons steeds duidelijker. Het is nog een klus voor Finn. We zijn vol vertrouwen dat hij dit ook kan. Onze bikkel met zijn altijd trouwe zus Suze.

Rode blos op de wangen en maar fietsen.

1 jaar geleden boekten we een huisje om op Schier een chemoloze jaarwisseling te vieren. En dat is ons gelukt. Het afgelopen weekje werd Finn alleen maar fitter en kregen zijn lippen een heerlijk rode kleur. Iedere dag hebben we gefietst. Finn wilde dolgraag op een mountainbikeje en heeft heerlijk rondgecrost.

We hadden een fijn huisje in de duinen; iedere dag hebben Finn en Suze uitgebreid in bad gezeten. Er is genoten van "kindervuurwerk" en veel spelletjes doen en klungelen. Alweer 2 1/2 maand geleden slikte Finn zijn laatste chemopil. Skiën is ons deze winter nog afgeraden. Het duurt ongeveer een jaar voor Finn's bot om weer aan te sterken en ook vangen zijn spieren (onverwachte) klappen nog onvoldoende op. Als je ziet hoe hij nu rondfietst en geniet van het huppelen; hoe wordt dat dan over 10 maanden?! Heerlijk om vooruit te gaan.
Ik wens iedereen een gezond en gelukkig 2014!