Wanneer is het blog klaar? De leukemie is weg. De behandeling klaar. En Finn groeit, rent, lacht, stampvoet, leeft! Ik heb leed met jullie gedeeld en nu is er zoveel fijns te delen, dat ik dan toch steeds nog even wat schrijf. Leukemie is nog vaak in onze gedachte. Niet zozeer wat geweest is. Dat is bijna onvoorstelbaar als ik naar Finn kijk. Niets te zien. Wel een soort angst bij een pipse toet of overdag in slaap vallen; teveel blauwe plekken etc. Maar niks geen leukemie te bekennen. We zijn wezen kamperen op de Veluwe. Suze wilde de eerste nacht al dapper alleen in een tentje en Finn later ook. 's Nachts vroor het; overdag was het niet veel warmer. Desalniettemin hebben Finn en Suze zich in onderbroeken uitgeleefd in de waterspeelplaats op de camping (natuurlijk zonder dat wij dat wisten...of de schoenen en sokken uit mochten...)... 2 jaar geleden was dat stress...was Finn's weerstand wel voldoende? Eigenlijk deed hij dit soort dingen 2 jaar geleden ook meestal niet. Hoe snel dat allemaal weer normaliseert (nou ja, blijft toch wel enigszins apart 2 kinderen in onderbroek rollend door de modder, terwijl de rest gewoon aangekleed aan het spelen was..). Alleen nu zijn we het ons zo bewust. Verder hebben we een fietstocht van 20 km gemaakt, geknuppeld (honkballen), jeu de boules gespeeld, veel vuur gestookt en gerelaxt.
Die toekomstplannen... dat zijn Finn's toekomstplannen. Hij gaat met Willemijn later een motor kopen (allebei 1); en dan gaan ze de wereld in. Voor kinderen hebben ze geen tijd, daarvoor zijn ze te vaak weg en dat is onhandig. Wat voor plannen het zijn, maakt me bijna niet uit. Toekomstplannen....heerlijk!!!
