Toch zomaar een berichtje op het blog. Het gaat goed met Finn. Geen leukemie. Wel is de leukemie nog dagelijks in mijn hoofd. Niet zozeer de angst voor leukemie. Hoewel Finn ons laatst deed schrikken door met een blauwe kin vol puntbloedingen uit school te komen. Nee, hij had niets geks gedaan. Snel bloedprikken....alles goed! Ik wel weer twee jaar ouder en meester vertelde later dat Finn 's morgens een beker op zijn kin had vastgezogen....
Waarom houdt het je dan nog bezig? We zien dat Finn's zenuwen een enorme opdonder hebben gekregen. Zijn spieren zijn terug, maar zijn reflexen lopen achter. Hij heeft nog steeds moeite zich goed op te vangen bij een hoge sprong. Voor de kramp in zijn handen lijken we nu een middeltje te hebben gevonden. De chemo heeft Finn beter gemaakt. Maar de medicatie heeft ook schade aangericht. Hoe gaat dat lopen? Wat nu vooral lastig is, is de achterstand die Finn op school heeft opgelopen. Hij is 1 van de jongsten
van de klas en loopt een half jaar achter met de stof. Wat eigenlijk bijzonder knap is na 2 jaar chemo een heel veel verzuim. Maar er is twijfel over doubleren en dat is alles behalve wat Finn wil. Spannende beslissing. Wat maakt hem op de lange termijn het gelukkigst? Finn's leven en lijfje is veranderd door de ALL en behandeling en we zoeken soms nog naar wie, wat en hoe verder.
Verder gaat het supergoed; veel energie, veel buitenspelen, snorkelen, golfsurfen, vriendjes. En ook Suze gaat super. Het leven is alleen wel anders dan voor de leukemie. Hoe precies weet ik niet. Soms is er zomaar een onverklaard zwaarmoedig gevoel. De wereld lijkt wel kleiner te zijn geworden.
