Vol goede moed had ik afscheid genomen van het blog. Op naar de toekomst. De toekomst aan een zijden draadje is gebleken. Finn kreeg plots hele hevige hoofdpijn uit het niets. De hele dag door hoofdpijn. Dan weer intens, dan weer zeurend. Hij werd er wanhopig van. Paracetamol hielp niet. Toen ook tramadol (restant van jaar geleden) niet hielp, raakten we in paniek....wat als dit een uiting was van een recidief....
Dus dinsdag avond ( het lijkt wel altijd 's avonds; dit soort acties) zaten we in de VU. Neurologisch onderzoek liet mooie reflexen zien van Finn's benen. Hoera. Finn was moe en kalmpjes. Bloed was goed. De tijd en het beloop moest ons laten zien of onze angst waar was, maar de kans was het grootst dat het een virus was. De tramadol werkte inmiddels; Finn werd vreselijk melig en scheurde op een kruk met wieltjes door ons kamertje. 7 nachten heeft Finn 's nachts getobd met hoofdpijnaanvallen. Nu met een paracetamol spiegel een goede dag. Het is inmiddels zover dat we kunnen zeggen dat dit geen recidief is. Nu moet Finn weer opknappen.
Twee jaar leukemie en chemo is niks vergeleken met het hebben van een ongeneeslijk ziek kind. Kanjerguusje overleed tijdens Finn's eerste opname. We zagen een fractie van het verdriet. Ik hoop die weg nooit te hoeven bewandelen. Het is ingewikkeld zonder die onbezorgdheid. Meer dan ooit realiseer ik me weer hoe ik geniet van mijn kleine mensjes en daar nog heel veel van wil en ga genieten.
Het zijden draadje moet nog uitgroeien tot een stevig touw. Daar gaan we voor.
