Gisteren weer naar de VU. We zijn meestal erg tevreden met hoe het daar gaat, maar soms verlopen dingen vreemd. Meestal gaat Erik met Finn vernevelen en heb ik dat alleen in het begin 2 keer gedaan. Nu zei de verpleegkundige nogal stellig dat ik wel even alleen met Finn zou vernevelen. Waarop ik verbaasd vroeg of Erik dat ook altijd deed. Nee, maar het was heel makkelijk... O, en op welke stand moet dat dan? Stand 8 of 9 ofzo (Erik vertelde later dat zij altijd op stand 10 vernevelen) en weg was ze (gelukkig heb ik 10 jaar geleden wel met vernevel apparatuur in het ziekenhuis gewerkt). Halverwege kwam ze nog even melden dat we als we klaar waren, direct door konden lopen naar de kamer verderop voor het MTX shot en naald uit halen, want ze had haast, want het was bijna half 5. De naald in de port à cath heeft een bochtje. Als je die er gewoon recht uittrekt, doet het pijn en bloed het veel...maar no merci; op tijd naar huis is kennelijk een stevige ruk aan de naald en wegwezen. Finn doet het allemaal vrolijk en dapper en huilt nooit, maar nu waren er dikke tranen en 's avonds een pleister vol bloed. Waar is nou die mama, die fier haar kind beschermt?? Mama zegt niks, maar constateert dat het niet helemaal goed gaat. We hebben het al eerder gemerkt. Een dagje chemo raakt ons dieper dan we ons bewust zijn en het heeft een soort verlammend effect. Zulke acties verbazen je ook zo, dat je nauwelijks reageert. Maar het doet pijn als je ziet hoe er dan met je allerliefste dappere mensje wordt omgegaan die hier ook allemaal niet om gevraagd heeft.
Ik kon Finn al snel weer afleiden met een gesprekje over het nieuwe kunstaas dat hij had gekregen.
Erik had ook eens zo'n vreemd akkevietje. Voor de ruggeprik krijgt Finn een roesje. Bij de ruggeprik zijn wij niet aanwezig. Dus Erik vroeg hoe lang het zou duren, waarop de verpleegkundige zei:"o, hebben de ouders weer eens geen tijd voor hun kind? Hebben ze het weer te druk met zichzelf..." Ze moesten eens weten hoe je jezelf al maanden volledig wegcijfert en alles plant om de zorg voor Finn (en Suze!). Afijn, zolang we maar het gevoel hebben dat Finn de beste behandeling krijgt, is het okay. Daar gaat het om.
Inmiddels twee dagen dexa verder. Finn is hyper-hyper. Veel kussen en nog meer liefde. Maar ook het liefste meteen mee naar bed als Finn gaat slapen. "Ja, mammiet, ik ga net zo lang vragen dat je bij me komt slapen tot je komt. Je bent de allerliefste. Voor altijd. Wanneer gaan we samen vissen? Weet je hoe je ook een snoek kan vangen?" Voor de rust heb ik al een visafspraak gemaakt voor zaterdag met Finn (hoop alleen niet op een zware, dikke snoek aan de haak). Liever een melige Finn die nep maden onder mijn hoofdkussen legt en non stop lieve dingen zegt en vraagt dan een boze dexa Finn. Maar het is wel rustig nu hij naast me in slaap is gevallen.
Hoewel ik een krappe 3 weken aan vakantiedagen bij elkaar heb kunnen sprokkelen, zijn we toch behoorlijk op stap geweest. Na de wensdag van Finn hadden we wat lummel dagen thuis waarin Erik een rookkast in elkaar heeft gezet en we een 2-3 persoons sit-on-top kano voor het makrelen vangen vanuit het strandhuisje hebben aangeschaft. Finn had een dexa week, die redelijk verliep. Finn wilde vooral vissen en nog meer vissen; hij eet tijdens de dexa tegenwoordig vrijwel niets behalve aardbeien, banaan en paprika ribbelchips van lays en verder veel slapen. Ineens bedachten we dat we wel wilden kamperen in de Ardennen en hebben 2 kleine tentjes ingepakt, een tarp (soort luifeldoek) gekocht, de auto volgestopt met kampeermiddelen en zijn vertrokken. Finn en Suze zijn gek op kamperen en zaten alweer ruim voor vertrek te zingen in de auto; ondanks dat het Finn's laatste dexadag was. We vonden de perfecte camping bij Neufchateau. Naast een beekje om te vissen en met een zwembad en vriendinnetjes voor Suze.
De koning van het gezin had 1 tent voor zichzelf; vanwege een lekke mat mocht ik in het andere 2-persoonstentje tussen Finn en Suze slapen; wat eigenlijk heel gezellig was. Om 7 uur 's morgens stond Finn te vissen en ging Suze van de wel 50 meter lange kabelbaan in het bos roetsjen. Vrijdags terug voor het chemoshot en even een dagje "thuiskomen". Finn ondergaat het chemo shot gelaten en met een lach; hoewel ik hem op schoot wel voel verstijven tijdens het aanprikken en uithalen van de naald. Thuis komt er vaak wel een lading spanning uit middels een boze bui gevolgd door verdriet. Finn is ook altijd erna een paar uurtjes bleek en misselijk en gaat dan vroeg slapen.
