In oktober is Finn jarig; op zijn 5e verjaardag kreeg hij leukemie. 4 jaar geleden. Afgelopen 9 oktober werd Finn negen jaar. Ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld op een verjaardag. Ik kon het wel uitschreeuwen van geluk in de vroege ochtend op de fiets naar mijn werk: mijn zoon is 9 geworden vandaag en ik ben zo trots op hem en zo blij met hem. 5 dagen daarna was het de dag dat we 2 jaar chemovrij zijn. Ook een mijlpaal. Waarom eigenlijk vraagt Finn? Voor hem is het terugkomen van de leukemie geen optie. We hebben het nooit met hem besproken. En ook nu niet. Finn heeft een enorme (grotendeels onbewuste) zucht naar leven. Dat is Fijn.
Op mijn werk ben ik na de zoveelste crash sessie op de PC overgestapt op mijn laptop, die ik eerder privé gebruikte. Hij staat vol met foto's van 2011/2012. Een kale zieke Finn met een enorm dexamethason hoofd. Het ene afleidende uitstapje na het andere met een gezin dat lacht en ogen vol verdriet. Er was geen andere optie. We gingen ervoor en keken naar wat goed was. Nu kan ik zeggen: het was een afschuwelijke tijd. Kinderkanker is zo zinloos. We moesten ons kind vol stoppen met de grootste troep die er was om hem bij ons te houden. Die troep heeft zijn werk gedaan en zijn schade aangericht en daarmee gaan we verder met een vrolijke en gelukkige Finn en Suze. Het blijft voor mij een periode die ik moeilijk kan bevatten.
Finn heeft hier gelukkig niet veel last van. Hij is wie hij nu is. Hij leeft van de liefde. Het is een supermensje.
