Dag dexa, hallo vrolijke Finn. We weten het en toch verliezen we het soms uit het oog tijdens de
dexa. En niet alleen vrolijke Finn; ook blijft het ons verbazen hoe sterk Finn weer is na de dexa week. Vol energie om een ontwikkeling inhaalspurt te maken. Vandaag hebben we een wandeling in het bos gemaakt in de regen. Finn hield het van alle kinderen het beste vol (al struinend waren we verdwaald...) en bleef tot het einde sporen zoeken, rennen en zingen. Gesprekje met Finn en vriendje Kiran in het duincentrum: Ik zeg: "Kiran, weet je dat Finn bijna klaar is met zijn behandeling met de chemokaspers?" Kiran:" Ja, maar het kan weer terugkomen." Ik: "Nou, dat denk ik niet hoor." Finn: "ja, dat kan, maar dat zien we dan wel weer." Poeh....Vanavond pizza eten in de klimhal. Finn was voor het eerst mee sinds lange tijd (verbouwing en veel stof). Er is de hele avond gerend en gespeeld met Jeri, Sil en Joris. Hoe gaat ons leven er straks uitzien?
Hopelijk met veel tripjes naar de klimhal, stof of niet! Ik moet weer bijlezen, het is niet gelukt de laatste tijd. Maar we zijn jullie niet vergeten. Liefs, nu nog uit Frankrijk
BeantwoordenVerwijderen'dat zien we dan wel weer'... wow! Finn zegt dat prachtig!
BeantwoordenVerwijderenEn wat heeft hij daar een punt hè?! Onthoud het: niet anticiperen op dingen die er nog niet zijn. Geen angst hebben voor iets dat er nog niet is.
Geniet van het aftellen... echt bijna klaar hè?!
Ik duim zo mee voor een altijd-goed-afloop.
ZOEN vanuit het hoge Noorden: Regina