Vandaag was toch een heel lastige dexa dag, want ik wilde vandaag niet vissen. Waar ik dan allemaal mee bedreigd wordt, zet ik maar beter niet op het blog; het huis aan mootjes hakken is de mildste, wat me persoonlijk boven het hoofd hangt het ergste. Het maakt me verdrietig. Niet om wat Finn zegt, maar om te zien dat Finn zo anders reageert door de dexa. Het is een grote razernij in zijn hoofd, lijf en taal als er iets is dat hem niet zint. Later maakt het hem ook zo verdrietig. Dan zie je zijn machteloosheid om het te kunnen tegenhouden. Dan komt zijn liefde weer boven en is het knuffelen en veel kussen. Een jojo-ende overdaad aan alles. Finn is een enorm gevoelsmens. Dit moet zo lastig voor hem zijn. Nog 2 dagen dexa in dit blok en dan over 3 weken eindelijk het laatste dexa blok. Eindelijk mag onze lieve Finn dan weer vooruit!
Vanmiddag ben ik toch nog met de kano de zee op geweest. Makrelen vissen. Het was keihard peddelen tegen de wind en stroming in, natuurlijk geen makreel gevangen en bijna omgeslagen. Heb grotere successen meegemaakt...
Wat een nare medicatie is het toch.
BeantwoordenVerwijderenIk krijg ook nog steeds een brok in mijn keel als ik het lees.
Wat een opluchting zal het zijn als het niet meer hoeft over een paar weken.
Je kunt echt trots zijn op jullie mannetje. Hoe hij alles heeft doorstaan.
Veel liefs Ine
Hoi Juultje,
BeantwoordenVerwijderenIk tel met jullie mee! Het einde is echt in zicht! wat een goed gevoel moet dat geven.
En wat voel ik me toch altijd "gelukkig" dat Veerle een heel stuk milder op de Dexa reageert (en zelfs bij ons hakt het er soms al behoorlijk in. Bewondering alom!
Ze komt overigens in het novembernummer van de LINDA, dus we zijn heel benieuwd. Wanneer komt jouw portret in de libelle?
groetjes
Miranda