lieve mensen

Vandaag willen we alle mensen via het blog bedanken voor hun lieve steun. We krijgen uit verschillende hoeken vaak zulke leuke kaarten en berichtjes. Post uit Frankrijk, Friesland, Drenthe, Oestgeest, Duitsland, Zeist, Amsterdam, Utrecht, Hilvarenbeek, Zeewolde en meer. Gisteren zijn we naar de film geweest terwijl Nadia en Julia oppasten op Finn en Suze. Dat was nooit gebeurd als vrienden niet daad bij woord hadden gevoegd en kaartjes hadden geregeld. Ze hadden ook nog eens voor ons gekookt (een genot voor ons, omdat we wel graag lekker eten, maar koken niet direct onze hobby is). Vandaag hebben we weer eens heerlijk Chinees-Indonesisch gegeten omdat Inge (moeder van school) spontaan op de stoep stond met 1 van haar lekkere maaksels. Laatst kregen we een overlevingspakket van Lyanne, ex-collega uit de koepel. Ik klim ineens 1 keer per week. Een luisterend oor, een paar ondersteunende woorden. Anne en Ine schrijven altijd een reactie op het blog; het is fijn te lezen dat mensen trots zijn op dappere Finn. Er is altijd wel een warme plek voor Suze als ze niet mee kan naar het ziekenhuis. We waarderen ieders aandeel in de steun enorm. Sommige mensen laten weten het lastig te vinden omdat ze niet weten wat ze kunnen zeggen. Ik heb gemerkt dat het niet uitmaakt wat er gezegd wordt; het is fijn dat er wat gezegd wordt. Het is inmiddels al een periode van ruim 13 maanden dat we geleefd worden door de leukemie en daarnaast het andere (gewone) leven met Finn, Suze, Nadia en werk ook gewoon doorgaat (soms zou ik het liefst helemaal nergens meer heen willen gaan en vooral bij Finn willen zijn, maar ik vind het belangrijk dat als Finn straks klaar is met de behandeling we geen zorgen hebben over werk, wonen en financiën; bij een eigen bedrijf betekent dat dan ook dat je wel door moet werken). We proberen meestal het verdriet en de angst op de achtergrond te parkeren en te focussen op het positieve en genezing. Maar we zijn vaak doodmoe. De tranen branden vaak achter onze oogleden en we zijn zo verdrietig dat ons allerliefste mannetje dit allemaal moet ondergaan. Het is onbeschrijfelijk groot. We voelen ons niet de vrolijkste vrienden (en verwachten dat het komende jaar ook nog niet te zijn). We komen er ook lang niet toe aan iedereen uit te spreken hoe fijn het is dat ze aan ons blijven denken. Daarom via deze weg: heel veel dank voor jullie steun.