Gisteren is Finn weer naar het AMC geweest met Erik voor de "zware" chemo (doxorubicine en vincristine). Dat betekent ook weer starten met dexamethason en de chemopil 's avonds. Finn's bloedwaarden blijven redelijk. Ik heb 's morgens gewerkt en 's middags Suus van school gehaald. Die zou lekker bij Jonathan spelen en rende in haar enthousiasme achteruit kijkend tegen een hek; viel eroverheen en landde zonder zich op te kunnen vangen op haar gezicht. Bloedneus en beide lippen stuk en hard bloedend. Arm meidje. Dus eerst veel ijs eten en toen toch nog spelen bij Jonathan. Finn heeft het vandaag aardig gered. Niet overgegeven. Wel erg zoeken naar wat nog smaakt. Croissantjes met jam zijn deze keer een hit. Finn's humeur slingert alle kanten uit. Heel boos (scheldt ons uit voor tiet (?!?) of dikzak) en dan weer vol liefde (mama, je zit voor altijd in mijn hartje, gevolgd door dikke kussen). Vanochtend echo van Finn's hart; het is nog steeds een superhart! En vanmiddag zijn we zelfs in de speeltuin beland (daar waar alles destijds in Oktober begon). Ik merk wel dat opvoeden, wat ik voorheen al een ingewikkelde kwestie vond, nu nog lastiger is. Nog 1 1/2 jaar en we mogen weer normaal leven. Daar verheug ik me zo op.
 |
| tijdens de lastige momenten een fijne afleiding |
|
|
 |
tijdens de betere momenten lekker knippen
|
| En zelfs de speeltuin! Met sneeuwlaarzen, want Finn heeft het koud. |
|
|
Wat een emotionele achtbaan. We kunnen ons voorstellen dat jullie uitkijken naar het moment waarop jullie alles achter jullie kunnen laten. En die arme Suze, wat een nare valpartij! Gelukkig heeft ze toch nog lekker kunnen spelen 's middags!
BeantwoordenVerwijderen