Het gaat supergoed.

Finn wordt steeds sterker en sterker. De lol in het hardlopen komt ook een beetje terug. Ons nieuwe buurjongetje, Tristan, is door Finn ook bevlogen geraakt van vissen. 's morgens vertrekken ze gezamenlijk naar de Jan Gijzenkade en hebben veel te grote brasems gevangen met slechts een stukje witbrood. Suze tekent met buurmeisje Jana de halve dag en zijn nu pruimen pikken in de poort...maar dat weet ik dus niet....
Finn en Suze hebben samen hun B-diploma gehaald. Volgend jaar door voor C.
Het is zomervakantie. Ik werk nog wat door en daarna naar de bergen.  Eindelijk.
Suze begint dan straks in de eerste klas (groep 3) en Finn gaat door naar de derde (groep 5). Finn vindt school heel leuk; vooral het spelen met de anderen. Lezen en schrijven zijn echt een lastig iets. Wat de invloed van het ziek zijn en vele schoolverzuim daarop is, blijft moeilijk in te schatten. Afijn, gelukkig is hij op dit moment zeker. En dat is fijn.
Schrijven op het blog zal ik niet vaak meer doen. Ik vind het lastig om te veel stil te staan bij de leukemie en invloeden van de behandeling op Finn.  Er zijn toch veel momenten op een dag die me ermee confronteren. Mijn medische achtergrond is nu zeer onhandig. Ieder kwaaltje/klachtje van Finn kan ik wel in een vreselijk ziektebeeld plaatsen, dat gevolg kan zijn van de leukemie of behandeling. Heel vermoeiend. Maar Finn's rode lippen en levendigheid geven dan weer vertrouwen.

Vertrouwen

 



De afgelopen dag waren enigszins zwaarmoedig. Vandaag was weer een dag vol vertrouwen. Natuurlijk is het allemaal goed met Finn. We hebben gewoon veel gedaan de laatste tijd. Dus tijd voor vroeg naar bed en wat meer thuis zijn. Hoewel we ook veel zin hebben in het komende kampeerweekend.
Suze heeft vandaag voor het eerst gegaloppeerd! En zich vast met Sil verkleed voor vrijdag, wanneer ze pinksterbruid is.

Hardlopen

Finn hield van hardlopen. Nu niet meer. De blik die Finn vroeger in zijn ogen had als hij begon te rennen en steeds harder ging. Dat was intens genieten van zijn eigen kracht en snelheid. We hebben ernaar uitgekeken dat dat weer terug zou komen. Maar het is er (nog) niet. Aanvankelijk genoot Finn van het herstel van zijn beenkracht. Maar nu stagneert het. Van een klein stukje hardlopen wordt hij moe. Zijn benen willen niet en zijn adem kan het niet bijhouden. Hij houdt niet meer van hardlopen. De keerzijde van de chemo. De late effecten....alles kan,niks hoeft. Finn's zenuwen herstellen mij veel te langzaam; ik zie nauwelijks herstel. En dan nu ook nog kortademig bij hardlopen. Vrijdag is er weer controle in de VU. Het schudt je wakker. Je gaat weer anders kijken. 10 minuten om antwoord te krijgen op alle weggedrukte angstvragen...herstelt de zenuwschade nu nog wel? Is er ook hartschade?
Finn is gelukkig met wie hij is. Daar gaat het om. Maar ik voel verdriet als ik denk aan die gelukzalige blik bij het hardlopen vroeger. Ik ben boos op de chemo en die stomme rot leukemie. Mijn allerliefste Finn. Waarom?

Finn lekker aan het vliegeren.

nog een A-diploma

Suze heeft 'm nu ook!

Verder gaat alles goed. We genieten zo van het goede leven. Na twee jaar van discipline in zorg en werk, zouden we wel maanden vrij willen zijn om leuke dingen met elkaar te doen, te klussen in huis en te fröbelen. Dat doen we ook op alle momenten dat we niet werken.

Toekomstplannen

 



















Wanneer is het blog klaar? De leukemie is weg. De behandeling klaar. En Finn groeit, rent, lacht, stampvoet, leeft! Ik heb leed met jullie gedeeld en nu is er zoveel fijns te delen, dat ik dan toch steeds nog even wat schrijf. Leukemie is nog vaak in onze gedachte. Niet zozeer wat geweest is. Dat is bijna onvoorstelbaar als ik naar Finn kijk. Niets te zien. Wel een soort angst bij een pipse toet of overdag in slaap vallen; teveel blauwe plekken etc. Maar niks geen leukemie te bekennen. We zijn wezen kamperen op de Veluwe. Suze wilde de eerste nacht al dapper alleen in een tentje en Finn later ook. 's Nachts vroor het; overdag was het niet veel warmer. Desalniettemin hebben Finn en Suze zich in onderbroeken uitgeleefd in de waterspeelplaats op de camping (natuurlijk zonder dat wij dat wisten...of de schoenen en sokken uit mochten...)... 2 jaar geleden was dat stress...was Finn's weerstand wel voldoende? Eigenlijk deed hij dit soort dingen 2 jaar geleden ook meestal niet. Hoe snel dat allemaal weer normaliseert (nou ja, blijft toch wel enigszins apart 2 kinderen in onderbroek rollend door de modder, terwijl de rest gewoon aangekleed aan het spelen was..). Alleen nu zijn we het ons zo bewust. Verder hebben we een fietstocht van 20 km gemaakt, geknuppeld (honkballen), jeu de boules gespeeld, veel vuur gestookt en gerelaxt.
Die toekomstplannen... dat zijn Finn's toekomstplannen. Hij gaat met Willemijn later een motor kopen (allebei 1); en dan gaan ze de wereld in. Voor kinderen hebben ze geen tijd, daarvoor zijn ze te vaak weg en dat is onhandig. Wat voor plannen het zijn, maakt me bijna niet uit. Toekomstplannen....heerlijk!!!

 

IJzersterk

We hebben een paar dagen van de vakantie achter de rug. Het begin van 2 weken vrij! Heerlijk. De neveneffecten van de chemo beginnen weg te trekken. Finn heeft weer normale haren. En hij wordt steeds sterker. Niet zo gek, want Finn en Suze zijn de hele dag in de weer; stoeien, spelen, kunsten doen op de nieuwe rekstok in de keuken, op sjouw in de "poort" (tussen de huizen). Soms lijkt het net of het niet gebeurd is allemaal. Maar het is er wel; het komt op vele momenten dagelijks naar boven. Maar dat is niet erg. Finn is gewoon weer een gezonde jongen met zin in het leven en een toekomst.

6 maanden

 6 maanden zijn voorbij gegaan sinds de laatste chemo van Finn. Laatst zei ik zomaar dat ik zo blij was dat ik twee gezonde kinderen heb. Iets dat ik 1 week voor Finn ziek werd voor het laatst zei. Ik herinner me dat nog; ik voelde me er zo gelukkig mee. Nu ben ik blij dat Finn nog bij ons is en ben ik gelukkig omdat Finn niet meer levensbedreigend ziek is en geen ziek makende medicijnen meer hoeft te slikken. Finn is vrolijk en geniet van het leven. Suze ook. Wel heeft Finn nog last van zenuwpijn ("tintelende handen; net of je botten tegen elkaar aan worden geslagen") in zijn handen en voeten. Iedere dag. Het schrijven is daardoor nog lastig. School is sowieso nog een uitdaging. Er zijn dagen waar de concentratie mager is en lezen nog letter voor letter gaat. Er zijn dagen van vlotte zinnen lezen. Hoe zou het zonder de chemo zijn geweest? We zullen het nooit weten. We hopen dat het grootste deel van de zenuwschade nog herstelt.
Iedere goede dag maakt de kans op een recidief kleiner. Op naar nooit meer leukemie met deze heerlijke kinderen. Morgen eieren zoeken in de tuin. Iedereen fijne paasdagen.

Bij tante Anne op de boerderij

Ravotten in de klimhal