Finn hield van hardlopen. Nu niet meer. De blik die Finn vroeger in
zijn ogen had als hij begon te rennen en steeds harder ging. Dat was
intens genieten van zijn eigen kracht en snelheid. We hebben ernaar
uitgekeken dat dat weer terug zou komen. Maar het is er (nog) niet.
Aanvankelijk genoot Finn van het herstel van zijn beenkracht. Maar nu
stagneert het. Van een klein stukje hardlopen wordt hij moe. Zijn benen
willen niet en zijn adem kan het niet bijhouden. Hij houdt niet meer van
hardlopen. De keerzijde van de chemo. De late effecten....alles
kan,niks hoeft. Finn's zenuwen herstellen mij veel te langzaam; ik zie
nauwelijks herstel. En dan nu ook nog kortademig bij hardlopen. Vrijdag
is er weer controle in de VU. Het schudt je wakker. Je gaat weer anders
kijken. 10 minuten om antwoord te krijgen op alle weggedrukte
angstvragen...herstelt de zenuwschade nu nog wel? Is er ook hartschade?
Finn
is gelukkig met wie hij is. Daar gaat het om. Maar ik voel verdriet als
ik denk aan die gelukzalige blik bij het hardlopen vroeger. Ik ben boos
op de chemo en die stomme rot leukemie. Mijn allerliefste Finn. Waarom?
 |
| Finn lekker aan het vliegeren. |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten