Vandaag is het 1 jaar geleden dat Finn stopte met de chemotherapie; we staken vuurwerk af en sloegen een pil aan diggelen met een hamer. Het lijkt heel ver weg. En soms komt het heel dichtbij. Finn is overtuigd nooit meer prikcellen te krijgen. Z'n buurjongen vindt Finn's litteken wel cool. Ik hou zoveel van Finn dat ik niet begrijp waarom een kind zo ziek moet worden. Als ik naar Finn kijk, ben ik diep onder de indruk van wat Finn heeft gedaan de afgelopen 3 jaar en voel dat ik het nooit zo goed had kunnen doen als hij. Zoveel levenslust.
Vorige week hadden we controle in de VU. Finn's hart werkt normaal. Bloed goed. Volgens het protocol is de volgende afspraak over een half jaar en de volgende hart echo over 3 jaar. We hebben besloten de controles te laten voor wat ze zijn (leukemie houdt zich toch niet aan controles) en over 3 jaar terug te komen voor de hartecho. Dat voelt voor mij als een nieuw begin. Zonder ziekte. Heerlijk. De afgelopen 3 jaar blijft een periode die ik niet goed kan bevatten. Het verdriet dat erbij hoort, blijft heel groot. Er langer bij stil staan vind ik lastig. Ik denk dat hoe meer fijne jaren Finn nu krijgt, hoe beter het een plek zal krijgen.
Wat mij betreft is dit nu het laatste bericht op het blog. Misschien jaarlijks een kiekje van onze groter groeiende zoon. Heel veel dank voor jullie medeleven. Het was ongelooflijk fijn om te horen dat het blog gelezen werd en mensen een beetje wisten wat er in ons om ging. Een opmerking als :" ik heb je blog gisteravond gelezen", voelde zo warm en betrokken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten