Het leven na 2 jaar chemo...

 

Wie zijn we ook weer? Ons leven heeft de afgelopen 2 jaar in het teken gestaan van het zo goed mogelijk Finn en Suze door deze tijd heen te helpen. Het laatste half jaar stonden we in de overleefstand. Nu moeten we daar weer uit komen. De enorme juichstemming hebben we nog niet bereikt. Terwijl ik wel had bedacht dat we heel gelukkig zouden zijn. Hoofdpijn of een bleek toetje geeft stress en angst. Finn gaat gewoon onverstoorbaar door met een 7 jarige jongetje te zijn. Dat is fijn. Hij heeft uitslag op zijn gezicht; wat wel vaker schijnt te gebeuren na stoppen met chemo. Suze tankt, zoals altijd, ongelofelijk bij in de vakantie.
De herfstvakantie hebben we doorgebracht in een heerlijk huisje midden in het bos in de Ardennen. Iedere ochtend maakte Finn het vuur aan in de grote houtkachel. Beneden in het bos was een lekker beekje en met het mooie weer hebben Finn en Suze er zelfs in gezwommen. We hebben natuurlijk weer visjes gevangen. Het meest hebben we genoten van een steile rotswandeling met boven een prachtig uitzicht. En we zijn heerlijk uit eten geweest. Woensdag weer een ochtendje VU. Langs de poli chirurgie om te bespreken wanneer de port-a-cath eruit mag. En vernevelen. Tot januari is Finn's afweer nog laag en moet hij nog vernevelen om bepaalde longontsteking te voorkomen.