Langzaam daalt het in. Vanochtend liet ik Finn achter op het schoolplein in de wetenschap dat hij vanaf nu net als ieder ander kind gewoon steeds naar school zal gaan en niet meer regelmatig een hele week zal missen. Finn heeft er ook behoefte aan om een vaste plek te krijgen in de klas en er gewoon bij te zijn. Hij voelt zich beresterk. Zijn lijf kan zijn geest nauwelijks bijhouden. Vanmiddag was het klimmen voor kids in de klimmuur. Genoten hebben ze van het echte klimmen met de vriendjes die meegekomen waren van school. En dan komen er ook voor mij momenten van opluchting. We gaan de goede kant uit. Over twee weken wordt niet meer alles door de dexa en vincristine in elkaar getimmerd wat we net hebben opgebouwd. De leukemiecellen mogen nu hopelijk echt wel weg zijn en daarvoor waren de middelen natuurlijk bedoeld. Nu gaan we weer opbouwen.
Dit samen met een lange nacht zonder Finn en Suze in mijn bed geven me voldoende energie om er allemaal weer zin in te hebben. Vooruit.
Wat fijn dat het bijna klaar is!
BeantwoordenVerwijderenIk heb bewondering voor jullie allemaal. Wat een opgave.
Nu weer gewoon genieten van het leven.
Alvast een fijne verjaardag voor Finn!
Groet Ine