22.00 u 's avonds

...het alarm op mijn telefoon gaat....tijd voor de 6MP. Finn moet iedere avond een chemopil slikken op de nuchtere maag (1-2 uur niet gegeten). Dan slaapt Finn dus al. We maken hem wakker en geven de pil. Finn slikt hem vaak half slapend, maar wordt soms ook iets meer wakker en heeft dan absoluut geen zin in die misselijkmakende pil. Dan is hij boos en verdrietig en duurt het weer even voor hij in slaap valt. Ongeveer 470 nachten hebben wij hem hier nu inmiddels voor wakker gemaakt. Nog zo'n 120 nachten te gaan. Gisteravond gaf Erik de pil en liep ik ook de kamer in. Finn met z'n prachtige warrige bosje haar...6 jaar. Mijn hart doet pijn als ik het zie; mijn 6 jarige zoontje slikt ieder avond een chemo pil, terwijl hij gewoon lekker in dromenland zou moeten blijven om de volgende dag energiek en uitgerust weer een hele dag te rennen en te doen.
Een paar maanden geleden had Finn nog een kale bol. Nu ziet hij er uit als een gewoon gezond 6-jarig jongetje. Vanochtend til ik Finn naar beneden. Het lopen doet pijn in z'n bovenbenen. Als z'n vriendje roept, kom we gaan rennen; hoor ik Finn zeggen:"ik kan niet rennen, door de chemo doen mijn benen pijn." Op de fiets naar school vraagt Finn of we vanmiddag gaan vissen. Als ik daar Finn blij mee maak, wil ik wel dag en nacht vissen; hoe een rare bezigheid ik het ook vind.

Ik haal een vrolijk strompelend mannetje uit school. Wat een bikkel.We gaan naar vioolles, vangen drie vissen en Suze gaat met Sil mee naar de speeltuin en later turnen. Inge verraste ons met heerlijk Indonesisch-Chinees avondeten.
De tranen branden de hele dag achter mijn ogen. Onder tussen vertel ik me zelf maar steeds dat ik moet focussen op wat er allemaal wel is. En dat is inderdaad heel veel. Twee heerlijke kinderen en ook hun papa mag er wezen. Er is werk en financieel geen zorgen, een heerlijk strandhuisje en we doen veel leuke dingen. En niet in de laatste plaats; als het meezit is Finn straks weer gezond en dat dankzij al die chemotherapie.
Nog 4 maanden; het gaat me te langzaam. Maar het is niet anders. Hopen dat ook die 4 maanden de complicaties wegblijven en daarna de leukemie nooit meer terugkomt.
Vandaag zou ik wel heel hard weg willen rennen uit deze slechte film. 1 dagje geen verdriet, geen zorgen, geen gecompliceerde opvoeding, geen vermoeidheid. Maar dat kan niet. Het is er altijd.
Terwijl ik dit schrijf, hoor ik Finn en Suze lachen in de tuin. Ze schommelen keihard in de hangmat en hebben reuzelol...wat loop ik nou te piepen....