Prikcellen

We werden vandaag gebeld dat ze afgelopen vrijdag in het ziekenhuis vergeten zijn een bepaald stofje in de port a cath van Finn te spuiten. Dat stofje voorkomt dat de port a cath verstopt raakt. Dus vandaag een extra prik sessie. Dappere Finn doet dat zonder gemopper, maar ik merk dat het hem een boel energie kost. Naderhand zie ik een bleek moe toetje; dat weer helemaal opvrolijkt als hij nog even een uurtje met vriendin Willemijn kan spelen. Suze was mee. Dat vindt ze fijn. Ze lijkt het gevoel te hebben dan een beetje mee te helpen Finn beter te maken. Ze wil Finn graag steunen. Zij stak naderhand haar duimpje op naar Finn en gaf hem een "dikke pluim". Onderweg naar het ziekenhuis hadden we het over juffen en meesters en vroeg Finn hoe zijn eerste juffie ook weer heette. Juf ...; Finn: "Juf ... heeft ook prikcellen gehad, hè mama?" Ja. Finn:"Ga je van haar prikcellen dood?" (kanker wordt door Finn het hebben van prikcellen genoemd). Poeh, wat moet ik nu zeggen...ik weet het niet; juf niet in ieder geval. Finn: "van mijn prikcellen ga je niet dood!" Ik: Nee, gelukkig niet. Suze: "Je gaat alleen dood als je oud en ziek bent. Stom eigenlijk dat ze dat bedacht hebben toen, ziek zijn. Ziek zijn is stom bedacht."
Ik vind dit best lastige gesprekjes. Wij vinden het belangrijk dat het voor Finn vanzelfsprekend is dat hij straks klaar is met de behandeling van leukemie; er voor altijd een streep onder kan zetten en verder kan gaan met een fijn onbezorgd kinderleventje. Dat kan op deze leeftijd misschien wel als het een beetje meezit.