Na het douchen..."Finn, wat heb jij nou op je hoofd?!" Finn rent naar de spiegel en kijkt voor het eerst weer eens echt naar zijn haar. Hij vindt het wel een beetje gek. Het was altijd blond en nu is het bruin. Hij is ook wel trots. Even later in bed meldt Finn dat hij de volgende zwemles zonder pet gaat zwemmen. Vanochtend roept hij dat hij zonder pet naar beneden gaat. Z'n pet; Finn staat ermee op en gaat ermee naar bed. In de loop van de dag gaat automatisch de pet weer op. Toch wel veilig en lekker warm. Finn blijft het wel vreemd vinden dat hij nu een andere haarkleur heeft.
Zonder pet heeft Finn nu het bolletje dat hij had toen hij nog geen jaar oud was. Toen we gelukkig nog niet wisten wat ons boven het hoofd hing. Vanmiddag viel de stroom uit. Erik was er niet... Een goed moment om foto's te plakken. Oef...ik loop wel 2 jaar achter. Augustus 2010... Kamperen, het strand, twee gezonde kinderen, uitgeruste zorgeloze ouders......wat is het leven veranderd. We zijn aan het boeken voor een weekje Schiermonnikoog, volgend jaar met oud en nieuw. Om dan vrij te zijn, draai ik deze kerstvakantie extra dienst. Ook beginnen we kleine plannen te maken voor zomervakantie 2014.... Eindelijk weer naar de bergen. Na een verbrijzelde enkel, zwangerschappen, baby tijd en leukemie eindelijk weer eens terug naar de mooiste plek op aarde. We hebben het allemaal nodig om vooruit te kijken naar de tijd na de leukemie en de chemotherapie.
Suze heeft een enorme boost gehad van haar verjaardag. Ze heeft ervan genoten in de belangstelling te staan en dat is gelukkig blijven hangen. Ze durft eindelijk wat meer haar plekje op te eisen.
Finn en Suze waren hard aan vakantie toe. Vandaag de eerste dag...pyamadag. We merken aan Suze nu al een groot verschil. Ze is weer onze vrolijke, gezellige Suze in plaats van het dwarse klierige meisje van de laatste tijd. Tot nu toe heb ik altijd gezegd:"Als we morgen konden stoppen, waren we zo weer terug in onze oude leventje." Dat punt zijn we nu toch wel gepasseerd. De leukemie en behandeling laat bij Finn en Suze z'n sporen achter. Het voelt zwaar om je te realiseren dat we dit hen niet konden besparen; dat ze zo jong al zo ingewikkelde dingen moeten doen. Hoe help je ze zo goed mogelijk hier door heen? Erik noemde het vandaag een diepe kras, die altijd wel zal blijven. We luisteren veel muziek. Het lijkt wel of de muziek je soms begrijpt en uitdrukt wat je voelt. En het is ook gezellig om weer samen te neuzen tussen de oude cd tjes.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten