We zijn er weer geweest, het AMC de afdeling kinderoncologie. De plek waar je niemand gunt ooit te hoeven komen. Waar je dingen ziet, die je nauwelijks kan bevatten. Waar je je realiseert dat we nog boffen met Finn's diagnose en vooruitzichten.
Vanaf woensdag is het weer dexa 5-daagse. Vrijdag is Finn met plezier naar school geweest, maar als ik thuis kom uit mijn werk dan staat er een sip en wit gezichtje bij de deur, dat zegt: "ik voel me niet goed". Dat gaat het hele weekend door. Je voelt je machteloos als je liefste ventje zegt dat hij zo boos en verdrietig wordt van binnen van deze pillen. Niks helpt; muziekjes, het zeeaquarium in Bergen, het bos, het leidt niet langer dan 5 minuten af van het rottige gevoel waar Finn deze dagen doorheen moet. Alleen slapen en op schoot zitten, geeft wat verlichting. En mama is dit weekend al tientallen keren verkocht, ingeruild en per enkele reis naar de maan gestuurd (want ze kan niet eens goede kaasstengels bakken en de bakkerij is dicht op zondag). Gelukkig wordt er even vaak gezegd dat ze de liefste mama van de hele wereld is. Het zal er wel ergens tussenin zitten, maar vooral wat een emotionele wirwar voor zo'n klein ventje. De nachten gaan goed als Finn bij ons in bed slaapt, want hij wordt regelmatig zo verdrietig wakker en directe troost is dan het beste medicijn.
Nog 25 keer dexa. Finn is zo dapper en sterk. Maar waar halen wij die energie vandaan?
Nog een weekje en dan is het vakantie; misschien wel in het nieuwe strandhuisje. Vast weer goede dagen, waar we op verder kunnen.
Potverdorie, het is ook niet te bevatten dat dit nog 25 keer moet. Maar bedenk je maar hoe ver jullie al zijn gekomen, dan weet je dat jullie die eindstreep gaan halen. Dat zal niet meevallen, maar jullie komen er. Veel sterkte gewenst, met een dikke knuffel van ons.
BeantwoordenVerwijderen