Finn is al 3 dagen achter elkaar naar school geweest. Rode blos, eetlust terug. Heerlijk.
Wij wachten op de uitslagen die bepalend zijn voor de 1 1/2 jaar die komen nadat we het eerste standaard protocol hebben doorlopen t/m eind maart dit jaar. Het maakt een enorm verschil of Finn "alleen" chemo pillen hoeft te slikken, of nog 1 1/2 jaar zware chemo moet krijgen die zijn spieren en zenuwen (tijdelijk) aantasten. Vandaag na 36 uur vastgeplakt te zitten aan de telefoon om kwart voor tien 's avonds de oncoloog aan de telefoon voor onze belafspraak voor een paar vragen. De definitieve uitslag is er nog niet en volgt op z'n vroegst eind volgende week.
Finn is wel meer bezig met het ziekenhuis dan je ogenschijnlijk merkt. Hij wordt 's nachts huilend wakker en zegt dan genoeg te hebben van het ziekenhuis. Hij merkt duidelijk dat zijn leventje anders is dan dat van de andere kinderen.
Naast het genezen van de leukemie, blijft het de komende tijd van belang dat Finn geen infecties oploopt. Wat voor een gezond kind een verkoudheid is, kan voor Finn een levensbedreigende longontsteking worden. Nu Finn weer meedraait in het gewone leven, blijft het toch belangrijk hierbij stil te staan. Spannend dus dat juist deze week een kindje op school de waterpokken bleek te hebben. Het enige dat we kunnen doen, is hopen dat we tijdig horen wanneer een kindje ziek is en Finn dan thuis houden.
En kleine Suze...net naar school en een zieke broer. Dat hoofdje heeft een boel te verwerken, en dat kan ze heel goed!
Wat heel fijn is, zijn al die leuke kaarten, tekeningen en kadootjes voor Finn en Suze die blijven komen van ooms en tantes en vriendjes en vriendinnetjes. Volgende week gaan de vlaggetjes van de klas weer mee om de kamer in het ziekenhuis op te vrolijken. Iedereen bedankt! We komen er nog niet aan toe om iedereen persoonlijk te bedanken!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten