dinsdag 22 november 2011

dag 37, toch een blog?

Ga het maar eens proberen...een blog over Finn. Ons ventje Finn, met leukemie. Wat een vreemde tijd. 4-6 dagen per week naar het ziekenhuis voor chemo. De dag van de diagnose leukemie nog een vrolijk, actief mannetje dat hijgend op z'n nieuwe fiets rond fietste en rende over de stoep naar de auto, omdat we gingen "logeren" in het ziekenhuis en nu steeds lustelozer van alle chemotherapie, terwijl de leukemiecellen grotendeels weg zijn. Vandaag teruggekomen van de eerste dag van schema B. Alle schema's en behandelplannen zal ik later eens opschrijven, of niet. Wel een blog of niet? Het lezen van andere blogs is fijn. Wat kan ik verwachten? Er zijn meer mensen die dit meemaken. En misschien prettig voor de mensen om ons heen om te volgen hoe het gaat. Ik ga het eens proberen. Juultje
Gepost door op

8 opmerkingen:

  1. Erica Elenbaas-Voogd22 november 2011 om 18:26

    Lieve Juultje en Erik,

    Ik ben heel blij met deze blog, er gaat nl. geen dag voorbij dat ik niet aan jullie denk. Fijn om te horen dat Finn het eerste deel van de kuur goed heeft doorstaan en dat de chemo heeft aangeslagen. Wat een dapper mannetje!
    Grappig om te lezen dat hij van garnalen vangen houdt. Dat vinden onze meisjes ook heel leuk om te doen in de zomer. Wie weet Juul, kom jullie even een keer een kort weekend langs om garnalen te vangen en je te laten verwennen. Veel liefs van ons allen we denken aan jullie. MJELM

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Anoniem22 november 2011 om 21:47

    Dapper en verstandig. Succes en sterkte.

    Leo

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Diederik22 november 2011 om 22:54

    Heel goed, dit blog. Als relatieve buitenstaander zit ik voor het dilemma van steun willen betuigen, vragen hoe het gaat, wat zo'n behandeling eigenlijk inhoudt, hoe Finn daar op reageert, wat zijn zusje er van vindt en dergelijke. Een keer bellen voelt dan al als te indringend. Dus het blijft bij een kaartje sturen. Al deze vragen worden nu in jullie blog beantwoord! Wat ik niet lees is hoe jullie dit combineren met je werk. Dat komt misschien nog eens aan de orde

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ine23 november 2011 om 09:28

    Jeetje Juultje, jullie krijgen ook wel veel te verwerken. Wat een vreselijk bericht om te horen. We schrokken er hier erg van.
    Maar wat een dapper mannetje is het,zeg.Elke keer opnieuw prikken.Daar is moed voor nodig.
    Ik wens jullie heel veel sterkte en kracht om deze tijd door te komen.
    Veel groetjes Ine,vpk PI Haarlem

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Anoniem23 november 2011 om 11:33

    Hallo Finn, Juul, Erik en Suze!
    Voor mensen die jullie toch willen volgen ( zoals ik) en jullie niet willen 'lastig' vallen met dezelfde vraag: Hoe gaat het? is deze blog heel mooi en fijn om te lezen. Dat klinkt misschien raar, maar het is goed om te horen hoe het gaat allemaal en zo hoeven jullie niet 1000 maal hetzelfde verhaal te vertellen. Ik ga Finn's blog volgen en als we elkaar spreken, scheelt het voor jullie heel veel praatwerk.....Succes en sterkte ( En jij ook Erik met het kaal worden, fantastisch dat je mee doet! En straks samen dezelfde muts....Mag Finn die kiezen???) Lieve groet, Van Bianca, Wout, Henk, Sterre en manne. :)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. sjoukje25 november 2011 om 21:51

    Lieve Finn,Juul,Erik en Suze,
    Wat fijne deze blog, steeds vragen hoe het gaat is ook niet fijn. Goed om te lezen dat jullie na de eerste schrik zo positief zijn en wat is Finn sterk en stoer! Knap dat jullie nog zo veel met hem doen; Sint Maarten, Sinterklaas! Als Suze nog eens wil komen spelen is ze van harte welkom!Heel veel sterkte.
    groetjes Sjoukje

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Johan en Francien Pool25 november 2011 om 22:04

    Bij het lezen van jullie blog en het zien van de foto's van Finn sluiten we Finn in ons hart! We zijn er stil van en denken veel aan jullie.
    Als we iets voor jullie kunnen doen, hoe dan ook, laat het ons weten!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Drs. C.C. van der Winkel26 november 2011 om 08:15

    Lieve Finn, Juul, Erik en Suze,
    We zijn erg geschrokken van het bericht over Finn. Wat een ontvreemdende herinnering hoe jullie op de ouderavond vlak voor de diagnose nog vertelden dat Finn bijna jarig was, niet wetende dat je in zo'n hectische stroomversnelling van zorgen en ziekenhuisverblijf terecht zou komen. Het is bijzonder om te lezen dat jullie er zo dapper mee om weten te gaan, dat Finn weer wat leuke dingen kan doen, en hij soms op school is. We wensen hem en jullie heel erg veel sterkte bij de behandelingen en het herstel.
    Jonathan laat weten dat hij Finn dapper vindt en dat hij hoopt dat hij zijn bootje kan afmaken op school.
    Lieve groetjes, en heel veel kracht,
    Carlijn, Ben, Jonathan, Sarah

    BeantwoordenVerwijderen

Abonneren op: Reacties posten (Atom)