Kinderen zijn zo sterk

Gisteren een heerlijke middag in het bos gehad. Lekker wandelen en dieren kijken bij duincentrum de Zandwaaier. Finn is weer helemaal vrolijk. Dat het zo goed gaat de afgelopen dagen, lijkt wel ruimte te geven om stil te staan bij wat er aan de hand is. Je wilt je kinderen zo goed mogelijk de wereld insturen. En snapt niet waar dit nu voor nodig is. Wat gaat er allemaal komen? Wat doet het met Finn? Waarom konden we dit niet voorkomen? Iedere dag hoop ik wel duizende keren dat we straks horen dat we in de groep komen met de lichtste behandeling (en dus minste schade op de lange termijn) en beste vooruitzichten (en dus minste angsten dat de ziekte ooit terug komt). Sommige avonden doorzoek ik alle recente wereldwijde literatuur om bevestiging te vinden dat we in de beste groep komen. Het is lastig om erbij stil te staan dat dit Finn's bagage is, op al zo'n jonge leeftijd.
Vandaag bloedprikken voor de kuur van morgen: Hb ("bloedgehalte") 6,2 (best goed), afweer ineens helemaal weg...en juist vandaag de halve ochtend op school geweest. Voor ons totaal onverwachte waarden bij de juist zo vrolijke actieve Finn.
Morgen kijken of de bloedwaarden niet verder dalen (kan een afweer nog verder dalen dan vrijwel niets); zoniet door met de kuur, zowel even afwachten. Dit was een klein kijkje in de andere kant.

Suze wordt ook opstandig en heeft vanavond in een onbewaakt moment haar haren aan de voorzijde er helemaal afgeknipt. Charmante foto's zal dat opleveren straks op haar 4e verjaardag over drie weekjes...