5 maanden goed bloed!

Gisteren had Finn z'n 2e controle in de VU na het stoppen van de chemo. Hij wordt wakker met de gedachte aan de vingerprik, maar roept dat hij het een fluitje van een cent vindt. De uitslagen zijn goed! Weer normaal bloed. Finn heeft wel iets meer dan gemiddeld zenuwschade, maar er was een heel klein kniepeesreflexje; het begin van zenuw herstel. Er is een aanzienlijk herstel te verwachten. Hoe lang dat duurt en hoeveel het wordt, weet niemand. De vingerprik deed toch wel pijn, vertelde Finn vanochtend en laat het sneetje op zijn vinger zien. Dappere Finn.
Heel geleidelijk daalt het goede nieuws van de uitslag in. Finn bouwt op. Hij heeft alweer een paar stevige beenspieren en ik geniet ervan als ik hem de trap op hoor rennen.
Nu bouwen aan het terugkrijgen van vertrouwen in zijn lichaam en wat hij allemaal weer gaat kunnen.
's Avonds komt Elise een fles brut brengen! Die gaan we soldaat maken als Erik terug is van zijn kort weekje snowboarden.

 
Wij willen vreugde voelen en genieten van het herstel.
Maar we voelen ook een boel verdriet.
Verdriet van het kinderleed waar we mee zijn geconfronteerd. Verdriet van wat onze zoon heeft moeten doorstaan en verdriet omdat er angst is voor onvolledig herstel en angst voor recidief.
Tijd zal wel nodig zijn om weer volledig te vertrouwen op het positieve en weer echt te genieten van wat er allemaal is.

We hebben heerlijk gekampeerd in de Ardennen.