Vandaag is Suze 6 jaar geworden. We hebben het gisteren gevierd en Suze heeft genoten.
We zijn 2 maanden klaar met de chemo. Het opgezwollen zijn van de dexa is verdwenen. Finn is weer de oude vrolijke Finn. Langzaam wordt hij ook weer sterker. Dat gaat langzamer dan hij zou willen. Suze en Finn kunnen onafgebroken samen spelen en hebben enorm plezier samen. Suze krijgt niet meer al die nukkigheid van Finn over zich heen als ze iets of niets verkeerd doet. Suze kan nu ook eens zomaar nukkig zijn zonder dat Finn uit zijn dak gaat. De broer-zus band is dieper dan ik ooit had durven hopen. De extra opvoedingsslag die even nodig was , lijken we ook gemaakt te hebben. Finn went er aan niet meer in een uitzonderingspositie te leven.
Wat een geluk. Soms lijkt het net of er niks is gebeurd. Vaak realiseer ik me hoe gelukkig ik ben dat alles goedgekomen is. Vaak is het vertrouwen in een leukemie vrije toekomst groot. Maar soms piept de angst zomaar om de hoek. Vannacht droomde ik dat het terug was. Ik ging maar niet naar huis, want ik had bedacht dat wat ik niet zag er ook niet was...
Finn's hoofdhuid en haar lijden nog wel erg na alle chemo van de afgelopen twee jaar. Z.n prachtige blonde lokken zijn verdwenen. Zijn haar valt uit en breekt af. Tot nu toe lijken we daar weinig aan te kunnen doen.En er is nog een inhaalslag te maken na alle gemiste schooldagen de afgelopen 1 1/2 jaar. Het is opvallend wat een beetje energie met een kind doet. Want nu Finn wat beter in zijn vel zit, gaat school hem ook veel makkelijker af.
Omdat het moeilijk in te schatten is wat voor invloed de afgelopen twee jaar op Finn en Suze hebben gehad; hebben we besloten er wat aandacht aan te geven in de vorm van kunstzinnige therapie.
En verder gaan we door met het plukken van de dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten