17e dexa week

Afgelopen vrijdag was het carnaval vieren op school. Finn ging natuurlijk als piraat en Suze ging als elfje. Ik was hulpmoeder in Suze's klas; ze was zo gelukkig met haar mama in de klas. Ik ging ook even gluren bij Finn; spelletjes doen in de gymzaal. Wat een geluk om Finn enthousiast te zien slingeren in de touwen en te zien klauteren op de kast en in het klimrek. Bijna een gewoon 6 jarig jongetje. Een heel sterk 6- jarig jongetje, dat ondanks al die chemo en dexa toch weer steeds iets sterker wordt. Vrijdag in de VU met z'n 4-en chemo halen. Op de kinderpoli in de VU zie je allerlei kinderen met allerlei ziekten. Ook andere ziekten, die nooit meer over gaan. Dat je dan tegen jezelf zegt dat we boffen dat het "maar" leukemie is. Ook heel confronterend je te realiseren dat zoveel kindergeluk zo wordt verstoord. Vandaag keek ik naar Finn en werd blij van de gedachte dat leukemie goed te behandelen is. Dat hij grote kans heeft helemaal te genezen. Dat hij over een jaar weer alles mag wat een 7- jarige mag! De sterfelijkheid is heel dichtbij gekomen. De kindervreugde heeft een andere dimensie gekregen. Ik geniet van vrolijke Finn en vrolijke Suze; door de hele situatie zijn die momenten spaarzamer dan ik denk dat ze er normaliter zouden zijn. Helaas lijkt Suze behoorlijk met zichzelf en de situatie te worstelen; en is het voor ons erg zoeken naar mogelijkheden om haar hierbij te helpen. Ze is tenslotte ook gewoon een eigenwijze kleuter.
Tot en met dexa dag 3 dachten we dat er geen dexa in de pillen zat. Finn was vrolijk tot op het manische af (...ook dexa, maar beter te dragen). Dag 4 raakten we overtuigd dat er toch dexa in zat. Vandaag nog 2 dexa pillen en we zijn weer klaar. We zitten op de bank nu; samen spelletjes te doen op de iPad met Franse chansons en snoeperij; zoals het hoort bij een echte dexa week.

Samen chemo halen in de VU.

Het gevoel dat ik had toen ik naast Finn liep dat hij straks helemaal beter is, maakt me blij en geeft me vertrouwen!