Slapende mannen..

Op de bank achter me liggen Erik en Finn te slapen. Nog 1 dexapil van dit blok te gaan. In het dexablok wordt er altijd veel geslapen op de bank door Finn. Toch heeft hij meer energie dan tijdens de vorige dexablokken. Z'n aantal rode bloedcellen zit eindelijk niet meer tegen de bloedtransfusiegrens aan (afgelopen woensdag Hb 6,2!). Zonder de onderhoudsbehandeling tegen de zenuwpijn is Finn's hartslag weer normaal. We zijn in spanning of hij de komende dagen veel pijn gaat krijgen. Tot nu toe gaat het goed met af en toe een tramadol (synthetisch morfine). Het lijkt er toch op dat ook wij in een iets stabieler 2e behandeljaar terecht gaan komen. Nu nog wel met 50% van de chemo. Allemaal medische details. Hoe het met Finn gaat? Redelijk goed. Hij heeft het naar z'n zin op school. Hij vindt de zwemles waar hij net mee begonnen is super leuk. En er zijn momenten waarop oude Finn er even lekker weer een beetje is.
Over 2 nachtjes slapen wordt Finn 6! Dankzij de medische ontwikkelingen van de afgelopen 40 jaar! Vorig jaar maakte ik me zorgen om Finn in deze tijd. Hij was zo bleek. Nauwelijks een week later stapten we in de wereld van kinderkanker. Over een week zijn we een jaar onderweg. Het gevoel dat alles goedkomt overheerst heel sterk op dit moment.
Het geeft een diep verdriet van dichterbij mee te maken dat dat niet overal zo is; iets waar we een jaar geleden weleens over hoorden, maar dat was het dan. Ons leven nu is zo anders; wat het met ons gaat doen, kan ik nauwelijks overzien. Het enige dat ik nog vaker dan "vroeger" tegen mezelf zeg is dat de enige garantie die ik heb, is dat ik nu leef en van het nu iets leuks moet maken met de mensen waar ik van hou (waarbij op dit moment de behandeling van Finn leidend is). Speelt ook mee dat vorig jaar 3 goede vriendinnen kanker hebben gekregen, waarvan 1 is overleden. Zij kon zo goed leven; haalde zowel in werk als privé alles eruit wat erin zat! Altijd positief.
Er is een lotgenootje net klaar met z'n behandeling. Ik krijg de tranen in mijn ogen als ik op z'n blog lees dat de laatste chemopil is geslikt! Die jongen mag zich straks eindelijk weer eens echt goed voelen en alles doen. Het is echt waar; ooit houdt dit weer op en mogen we weer vooruit! Hoe zal dat straks voor ons zijn?
Op zoveel manieren merken we dat mensen aan ons denken. Dat is fijn. Ik kom er nauwelijks toe iedereen te bedanken. Sorry daarvoor, maar vooral ook heel erg bedankt!