Forellen vangen en koeien melken

Vrijdag vertrokken we in de oude golf (erfstuk van mijn oma) met z'n drietjes naar Overijssel. In dat oude golfje een hippe nieuwe tomtom (...uw eindbestemming bereikt u alleen via onverharde wegen...) en cd speler. Fietsjes achterop. We kwamen aan op een boerenerf midden tussen de bomen en weilanden. 8 enorme tenten met aan de achterzijde bos en voorzijde weilanden. In de tent een bedstee; slaapkamertje met 2-persoonsbed en slaapkamertje met stapelbed; een grote houtkachel en twee kisten vol hout. Een Walhalla! Zaterdag zijn we naar een forellenvijver gegaan om te vissen. En toen Suze en ik terugkwamen van een toiletbezoek stond Finn met man en macht aan z'n hengel te trekken...een (te) dikke forel....de draad brak. Maar we kregen 7 moten mee van een zalmforel. Die heeft Finn de volgende dag klaargemaakt voor op de BBQ. Heerlijk. Vandaag zijn we teruggegaan...en weer ving Finn een forel, die we deze keer op het droge kregen en vanavond hebben op gesmikkeld. Verder pizza's eten uit de steenoven op het erf. Kalfjes melk geven, schommelen, rond crossen met de kleine fietsjes. Suze ging voor het koeien melken maar gleed onderuit in de melkstal...kletsnat. Volgende ronde hebben Finn en Suze echter een beker vol gemolken met de hand (en een beetje hulp van mama, die melken misschien nog wel leuker vind) en daar heerlijk romige chocolademelk van gemaakt. Op de valreep, bleken we eindelijk op tijd te zijn voor verse eitjes rapen van de kippen, waar Suze thuis overheen knielde, haar jurkje uitspreidde en vastberaden was ze uit te broeden.

Een heerlijk weekend. Maar ook met een verdrietige kant. Het was het eerste "vakantietje" waarin Finn duidelijk de levenslust en kracht ontbrak, die hij normaal heeft. Hij is moe van iedere dag ergens pijn of misselijk zijn. Zijn reserves zijn op. Als hij gaat spelen moet hij keuzes maken; alles doen houdt hij niet meer vol. Hij weet dat hij op moet passen om niet ziek te worden; daardoor is de spontaniteit en uitbundigheid weg. Aan het einde van de dag vraagt hij of hij nu echt snel naar bed mag. Suze mist haar vrolijke maatje en zoekt met wie en hoe zij nu moet spelen. Allemaal zijn we matter dan normaal en uitbundig lachen en heel vrolijk zijn, is er niet. Hoe graag we ook willen. Het lijden van Finn maakt ons verdrietig. En misschien maakt de kracht waarmee Finn het nu doet ons nog wel meer verdrietig. Wat kan hij het goed, maar waarom moet hij zijn energie hieraan kwijtraken? We zouden hem dit zo graag besparen. Iedere goede dag is een dag minder lijden op weg naar oktober 2013.
Het is echter wel zo ontzettend goed bevallen dat we over een maand nog eens met z'n vieren afreizen voor meer forellen en ander goeds.
Die onverharde wegen, dat hebben we geweten; autobanden uit de randstad kunnen daar niet tegen.