communicatie #$%^%$#@**!!

Vanochtend werd Finn wakker met de wetenschap dat we naar het ziekenhuis moeten voor bloed prikken met de vlindernaald (in de elleboog). Gelukkig krijgen we altijd een beetje voorrang. Rechter elleboog geen succes; linker elleboog geen succes. Finn boos en verdrietig en Suze ontdaan en diep onder de indruk. En mama...zweet tot de ellebogen en tranen van binnen. Okay, we bellen het AMC met het idee dat ze het morgen uit de port-a-cath halen met het risico dat we weer naar huis rijden als het bloed niet goed is. Wachtend op antwoord uit het AMC vouwt Suze zich ergens in een hoekje op tot een egeltje en als ze zich weer ontvouwt slaapt haar been, waar ze zo van schrikt dat ze hardverscheurend begint te huilen. En dan belt ook het AMC terug dat we het toch echt hier en nu in Haarlem moeten regelen. Dus Finn ook in alle staten, want nog een keer prikken is geen optie. Waarop een nieuwe prikzuster komt aanlopen met de vraag wat we hier eigenlijk doen en waarom ik mijn kinderen niet stil houd...Tsja, hoe leg je dat dan rustig uit. Bij mij kwam er in ieder geval nauwelijks nog een woord uit. Gelukkig draaide ze bij toen ze begreep hoe het zat en prikte ook nog eens raak. Vervolgens hebben we een heerlijk dagje thuis. Finn geniet wel van de chemovrije dagen. Jassen en sneeuwlaarzen aan en druk in de tuin om heksensoep te maken. Tussen 3 en 4 de telefoon zo ongeveer in de hand, want dan bellen ze of het bloed goed is en Finn morgen voor de kuur kan komen. Hoe het dan toch komt dat het AMC op mijn voicemail terecht komt? Raadsels zijn het die moderne apparaten, werken net niet zoals het moet als het nodig is. Bel terug: de arts assistente belt namens één van de bazen. "Of we nog steeds de chemotablet geven 's avonds, want de waarden zijn zo vreemd laag?" Nee, zeg ik, maar wat zijn de waarden. Ze leest waarden op die ik eigenlijk wel goed vind. En dat zeg ik ook. "Oja, die waarden zijn van 16 december...is Finn daarna nog geprikt?" Ja, drie keer en wel allemaal vandaag! Gaat de kuur morgen door? "Nee." Ondertussen piepje dat voicemail is ingesproken. Ik wil toch wel graag de preciese uitslagen weten (kan Finn wel/niet naar school etc.) en ook weten wat er nu moet gebeuren. Ze belt terug met de uitslagen; in mijn oren klinken die nog steeds prima. Voorstel is: morgen komen, dan bloedprikken en als waarden niet verslechterd zijn, de kuur. Als ik vraag wat men nu vreemd vindt van de bloedwaarden komt er een warrig verhaal over een chemo-medicijn, dat hij toch net heeft gekregen, dat het weleens kan veroorzaken. Ik vertel dat Finn dat medicijn 5 weken geleden 1 malig heeft gehad en in de informatiefolder staat dat het deze bijwerking na 1 week heeft en niet na 5 weken. Vanavond na de yoga luister ik mijn voicemail af: de verpleegkundige heeft tijdens het eerste gesprek met de assistente ingesproken dat de bloedwaardes goed zijn en de kuur gewoon door gaat.
Dit vind ik toch wel één van de lastige dingen van deze periode. Je moet er bovenop zitten met vervolgens het gevoel dat je een zeurpiet bent. Heerlijk dat we nu straks vanaf het weekend even 1 1/2 week mogen relaxen en alleen 1 keer hoeven bloedprikken.
Erik is ziekig, dus nog even wat plakken en knippen om te regelen dat ik morgen in het ziekenhuis kan slapen.
Een wat mopperig berichtje. Volgende keer weer beter.